برنامه ملی توسعه فناوری اطلاعات کشور ژاپن

نقشه و مراکز مهم کشور ژاپن 

ژاپن

 

 

برنامه توسعه کشور ژاپن

وزرات آموزش و پرورش، ورزش، علوم و تکنولوژی ژاپن ، آموزش و پرورش را بخش مهمی از این کل واحد اجتماعی به شمار می آورد و برنامه عملی برای هماهنگی با جامعه اطلاعاتی همراه با دیگروزارتخانه به نخست وزیر ارائه داده است ؛ برنامه هایی بیشتر بر پایه گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات در مدارس و دانشگاه ها استوار است و دربر گیرنده توسعه شبکه های توزیع اطلاعات ، گسترش ارتباطات ماهواره ای ،گستر ش روش های آموزش ، پرورش حرفه ای آموزگاران و طراحی و ترویج برنامه های درسی برای یاد گرایی و اموزش مبتنی بر شبکه Web-Based learning and Teaching است.
در سال ۱۹۹۶ گزارش شورای مرکزی آموزش و پرورش تحرک تازه ای به برنامه های توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات بخشید. این شورا به دولت پیشنهاد کرد برنامه ای جامع برای غنی سازی یادگیری در مدار س در پرتو بهر ه گیری از فناری اطلاعات و ارتباطات فراهم کند، به گونه ای که در همه مدارس ابتدایی دانش آموزان با دانش پایه فناوری اطلاعات و ارتباطات اشنا شوند و در دوره اول و دوم دبیرستان بتوانند دردرس های گوناگون از آنها بهر ه جویند. گذشته از ان درس های مشخصی برای توسعه دانش و مهارت های بهره گیری از کامپیوتر و فناوری اطلاعات و ارتباطات در برنامه های آموزشی مدارس دوره دبیرستان گنجانده شود.


شورای مرکزی آموزش و پرورش ، شورای بررسی برنامه های آموزشی و در سی ژاپن را مامورکرد تابه این پرسش اساسی پاسخ دهد که اساسا در دنیای اطلاعات و ارتباطات ” چه چیزی ارزش آموختن و صرف وقت در مدرسه را دارد؟” این شورا برپایه جهت گیری های شورای مرکزی آموزش و پرورش در گزارش ۲۹ جولای ۱۹۹۸ خود، محورهای اساسی اصلاح برنامه های درسی ملی National curriculum را منتشر کرد. برخی از مهمترین محورهای برنامه اصلاحی در ارتباط با توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش ، بشرح زیر است:


۱_
کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات در فرآیند یاددهی _ یادگیری؛
۲_
تاکید بر مهارت های بهره گیری از دانش و اطلاعات و گذار از اموزش دانش و انتقال اطلاعات به آموزش چگونگی یاد گیری؛


۳_
به کار گیری توانایی های شبکه جهانی اینترنت در فرآیند یاددهی _یاد گیری و آموزش های از راه دور مبتنی بر شبکه

؛
۴_
گنجاندن واحدهای آموزشی و در سی لازم برای تمرین مهارت های کار با کامپیوترو بهره گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات در موضوعات گوگونان در سی در دوره اول دبیرستان مانند درس اقتصاد خانواده؛


۵_
ایجاد امنیت برای دانش اموزان در شبکه جهانی اینترنت World Wide Web (WWW)
۶_
طراحی و احد های درسی اجباری در ارتباط با دانش فناوری ، بهره گیری از اطلاعات و به کارگیری فناوری های اطلاعات و ارتباطات در دوره دبیرستان؛
۷_
پرورش حرفه ای آموزگاران همگام با گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش (سر کارارانیه ، ۱۳۸۱


این گزارش با محورهایی که در ان تبین شده است پایه اصلاحات برنامه های آموزشی و درسی مدارس ژاپن قرار گرفت. درعین حال بعنوان سند اصلاح استاندارهای برنامه های درسی ملی Nation Currriculum Standard Reform شناخته شد. بهره گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات بعنوان مهمترین عنصرتعامل با جامعه جهانی ، سهیم شدن در دانش دیگران ، تبادل تجربه ها،آگاهی نسبت به محیط زیست ، پیشرو بودن در فناوری و گسترش رفاه عمومی مورد تاکید فرارگرفت .

در دسامبر ۱۹۹۸ دولت ژاپن اژانس مجازی Virtual Agency را با نظارت نخست وزیر بنیاد نهاد .هدف این آژانس بررسی ضربتی به منظور هماهنگ کردن بخش های گوناگون دولت برای مطالعه و اجرای پروژه های مختلف توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش ، دولت ، مدیریت شرکت های خدماتی و تولیدی و…بود.


این آژانس برنامه های کاری و فعالیت های اجرایی وزارتتخانه های گوناگون را در ارتباط با یکدیگر در یک چشم اندازه ده ساله هماهنگ می کند.


دستورالعمل این آژانس برای توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش تا سال ۲۰۰۵ به شرح زیر است:


۱_
فراهم آوردن کامپیوتر، امکانات سخت افزاری و نرم افزاری و امکان اتصال آنها به شبکه جهانی اینترنت در همه کلاس های درس و همه مدارس به گونه ای که همه دانش اموزان به سادگی امکان دسترسی به ان را داشته باشند


۲_
افزایش سرعت و تضمین کیفیت دسترسی به اینترنت در همه مدارس
۳ _
پشتیبانی از همه آموزگاران برای بهره گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات در فرایند یاددهی _ یاد گیری ؛


۴_
پشتیبانی از گسترش و بهره گیری از فناوری اطلاعات و ارتباطات در مدارس از راه مجامع محلی ، منطقه ای و بنگاه های صنعتی؛


۵_
گسترش همکاری های صنعت با آموزش و پرورش برای افزایش کیفیت و تنوع آموزش، یاد گیری و تمرین مهارت های موثر تر در مدرسه؛

آموزش و توسع در ژاپن 

پیشرفت در ژاپن

 


پروژه کامپیوتری کردن آموزش و پرورش

پس از این دستورالعمل به سرعت پروژه های توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش با نظارت آژانس مجازی ودرارتباط با فعالیت های توسعه فناوری اطلاعات در دیگر وزراتخانه ها طراحی شد . هدف این پروژه های بزرگ با که عنوان ” کامپیوتری کردن آموزش و پرورش” Computerisation of education اغاز شد عبارت بودند از ایجاد فضای مناسب برای به کار گیری کامپیوتر و اینترنت در جهت غنی ساختن فعالیت های آموزش و پرورش مدارس ، پیشبرد سطح پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ، بهبود و پرورش حرفه ای آموزگاران در مدرسه.


در مقدمه این پروژه آمده است که دانش آموزان باید از کامپیوتر و اینترنت بعنوان ابزاری موثردر زندگی اموزشی مدرسه بهره ببرند تا بتوانند توانایی های خودرا گسترش دهند ، مهارت های موثرمورد نیاز زندگی در جهان امروزی راتمرین کنند، فرهنگ های دیگررا بشناسند و توانایی تعامل و همکاری بین المللی را در خود رشد دهند ، در فرایند یاددهی _ یاد گیری فعال باشند، مهارت های حل مساله و ” یادگیری مبتنی بر پروژه ” Project Based Learning را بیاموزند، اخلاق به کار گیری فناوری اطلاعات و ارتباطات در خود گسترش دهند.

پروزه کامپیوتری کردن اموزش و پروزش در پی ایجاد زمینه ها، محیط و فرصت هایی که روش های آموزش گسترش یابد ودانش آموزان بیش از پیش در فرایند یاددهی _ یادگیری خودرا به جهان خارج گسترش دهند، بتوانند جهان را به کلاس درس خودبیاورند ، یادگیری و اموزش راعینی ترسازند، به گونه ای که ره آورد آموزش چیزی بیش از ” شنیدن” و بیش از پیش پایدار و مرتبط با زندگی اجتماعی دانش آموزان باشد.


پروزه ژاپنی ها در ارتباط با بهسازی مدیریت مدرسه تلاش می کند تا رابط مدرسه و جامعه را اسان سازد و تصویر روشن تری از انتظارات اجتماعی برای مدارس ارائه دهد، راه های مشارکت جامعه در مدیریت مدرسه را متنوع و کارآمد کند، نظام اداری مدرسه را باز سازی کند، به گونه ای که خانواده ها بعنوان مشاوران و بهترین حامیان اجرای برنامه های آموزشی مدارس شناخته شوند. این پروزه با ایجاد شبکه های موثرارتباطی برنامه های پرورش حرفه ای آموزگاران و کارکنان مدارس را اثر بخش و پویا می سازد(Monbnsho,1999 ).
این پروزه در زمانی اندک مدارس را به سالن هایی با کامپیوتر های پیشرفته و متصل به اینترنت مجهز ساخت وبرای هر یک از آموزگاران کامپیوتر های شخصی در مدارس قرار داد. سیستم های ارتباطاتی در قالب شبکه های اینترنتی و اینترانتی گسترش یافت و سرعت اینترنت با کیفیت بهترافزایش یافت. برنامه های پرورش حرفه ای آموزگاران در سطوح گوناگون در کوتاه زمان ، همه آنان را با تحولات تازه اشنا ساخت و مهارت های اساسی مربوط به کامپیوتر و اینترنت و چگونگی کار برد آن در فرایند یاددهی _ یاد گیری در موضوعات گوناگون در سی را در آنها توسعه داد. این برنامه تا سال ۲۰۰۱ با بهره گیری از نرم افزار های تهیه شده به زبان ژاپنی به سرعت مورد توجه آموزگاران قرارگرفت . گذشته از ان ، ساختار اداری مدارس چنان دگرگون شد که هر مدرسه یک آ موزگار مسئول فناوری اطلاعات و ارتباطات داشت و اداره های آموزش و پرورش مناطق و مراکزی استان ها ، مراکزی برای اجرای بهتر پروژه کامپیوتری کردن آموزش و پرورش بنیان نهادند.
این مراکز مهمترین نقش را در پشتیبانی از مدارس و موسسات آموزشی برای سازگاری با شرایط تازه و گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات و به کار گیری آن در فرآیند یاددهی _ یاد گیری دارند.


بر قراری ارتباط موثر میان موسسات آموزشی با شرکت های تولید کننده سخت افزار ها و نرم افزارهای لازم برای بهره گیری در آموزش ازوظایف این مراکز است . این مراکز پل ارتباطی میان جامعه ، صنعت و موسسات آموزشی اند و حمایت های اجرایی ، مشاوره ای ، اموزشی و خدماتی مدارس را درارتباط با توسعه و کار برد فناوری اطلاعات و ارتباطات برعهده دارند.
درسال ۱۹۹۸ ، بیش از ۹۵% مدارس دوره ابتدایی ۹۹/۸ % مدارس دوره اول دبیرستان ۱۰۰ در صد مدارس دوره دوم دبیرستان و ۹۸/۶ % مدارس کودکان استثنایی دارای کامپیوتر بوده اند. میانگین شمارکامپیوتر ها در هر مدرسه ، برای مدارس ابتدایی ۱۰/۴ برای دوره اول دبیرستان ۲۸ و یک دهم ؛ برای مدارس دوره دوم دبیرستان ۷۱/ ۶ و برای مدارس کودکان استثنایی ۱۱ و چهاردهم کامپیوتر بوده است.


میانگین کل کامپیوتر ها در مدرارس ژاپن در سال ۱۹۹۸ ، ۲۲ کانپیوتر در هر مدرسه بوده است(Monbusho, 2000 ) درسال ۱۹۹۹ ، ۲۷ % مدارس ابتدایی ، ۴۳ در صدد مدارس دوره اول دبیرستان و ۶۴ در صدد مدارس دوره دوم دبیرستان از اینترنت بهر مند بوده اند.


به سوی اینده : برنامه عملی دولت از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵

دولت ژاپن بر پایه پروزه کامپیوتری کردن آموزش و پرورش و به استناد دستور العمل اژانس مجازی با نظارت نخست وزیری برنامه های عملی زیررا از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ طراحی و اجرا می کند.


۱_
گسترش کامپیوتر در مدارس به گونه ای که تا سال ۲۰۰۵ برای هر ۴ دانش آموز یک کامپیوتر ، ، برای هر کلاس درس دو کامپیوتر و یک پروژکتور، و برای هر دانش اموز یک کامپیوتر در سالن مدرسه وجود داشته باشد؛


۲_
دسترسی به اینترنت برای همه مدارس با کیفیت و سرعت بالا از اغاز سال مالی ۲۰۰۱؛
۳_
تجهیز بیش از ۲۰% مدارس به شبکه محلی Local Area Networks و فراهم اوردن امکانات لازم برای دسترسی به اینترنت در همه کلاس های درس و در همه کالاس های درس و در همه مدارس تا سال ۲۰۰۴ ؛


۴_
توسعه کامپیوتر و فراهم آوردن امکان ارتباط انها به اینترنت در همه کلاس های درس و در همه مدارس تا سال ۲۰۰۴؛


۵_
اجرای برنامه های اموزشی ضمن خدمت برای پرورش حرفه ای همه آموزگاران مدارس دولتی در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات تا پایانسال ۲۰۰۱؛
۶_
آماده کردن محتوای آموزشی مناسب برای آموزش و یاد گیری مبتی بر شبکه با توجه به نیاز دانش آموزان، توانایی آموزگاران و موضوعات درس های گوناگون در مقاطع گونا گون تحصیلی تا سال ۲۰۰۵ ؛


۷
تبین کار کرد های مرکز ملی اطلاعات آموزشی تا سال۲۰۰۰

نوشته‌های تازه

آخرین نظرات

    بایگانی

    دسته‌ها

    مسعود معاونی نوشته شده توسط:

    مسعود معاونی کارشناس ارشد فناوری اطلاعات ، طراح وب ، سئو سایت مدیر ارشد کسب و کار الکترونیک

    اولین نفری باشید که نظر می دهد.

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *